مادر
، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان
هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که
به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم
که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي
که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ
اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.
گاهِ تعليمم،معلمي خستگي ناپذيروسخت کوش که
حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.
(مهناز)
